30/9/14

ΦΥΣΙΚΗ ΕΛΞΗ: Λέει Πάντα την Αλήθεια;!








«Αισθήσεις & Α-Λήθεια»:


Ποιος λέει την Αλήθεια;!



Όνειρο [Σουρεαλισμός] & Πραγματικότητα [Ρεαλισμός]


Μία πρόταση για μια ζωή με νόημα…




Τα πάντα γύρω μας και μέσα μας κινούνται με βάση το Νόμο της Έλξης.

Η έντονη Φυσική Έλξη μεταξύ 2 ανθρώπων είναι ένα ενδεικτικό κριτήριο ώστε να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί;! 

Ίσως ναι. Γιατί αν συμμετέχει η μοιραία Έλξη των Ψυχών που νικά τα πάντα, ναι, αυτά τα δεδομένα βασίζονται σε μια πρότερη ιστορία μεταξύ τους η οποία ζει στους αιώνες και δε διαταράσσεται εύκολα από τα γήινα - [σκύλες πεθερές, αντροχωρίστρες ερωμένες, επερχόμενη φτώχια, ξεθύμασμα του έρωτα κ.λ.π].

Η σημερινή εποχή ωστόσο διακρίνεται από την Ταχύτητα με την οποία τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, ενώ τα πάντα αλλάζουν με γρηγορότερο ρυθμό από ότι σε παλαιότερες εποχές. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο χρόνος άλλαξε ταχύτητα…

Κάποτε οι γάμοι διαρκούσαν μια ζωή. Τώρα οι σχέσεις δε δύνανται να διατηρήσουν το ενδιαφέρον τους ίσως ούτε για παραπάνω από μερικές μέρες ή ώρες.

Γιατί η μοναξιά είτε είναι ανυπόφορη, είτε είναι η μόνη επιλογή σε ένα κόσμο που έχει πάψει να εκφράζει τον άνθρωπο έτσι όπως κατέληξε;! 

Αφού ο άνθρωπος υβριδοποιήθηκε...
Μοναξιά μέσα στις σχέσεις. Μια κατάρα που προέκυψε από την υβριδοποίηση [π.χ. διαδίκτυο = πνευματική φυλακή και απομόνωση / δοτά πλαστά ανθρωποήθη]. 

Μερικά πράγματα όμως ακόμη παραμένουν σταθερά.
Η Φυσική Έλξη φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Σε μια εποχή όπου τα πάντα είναι εύκολα δε γεννιέται πια η ευχαρίστηση που συνοδεύει το γεγονός να έχεις κερδίσει κάτι με κόπο ώστε να το εκτιμάς. Ο κυνηγός έγινε θήραμα και το θήραμα Κυνηγός. Ο κυνηγός δεν αισθάνεται κυνηγός. Κυνηγός τέλος.

Η υπερβολική διαθεσιμότητα του ποθούμενου που αποκτάται πανεύκολα κάνει τα πάντα να μην έχουν ενδιαφέρον. Υλικά αγαθά, ερωτικοί σύντροφοι κλπ.

Η Φυσική Έλξη και κυριότερα το Πάθος, είναι μία βόμβα που σύντομα σκάει. Και όταν σκάσει, όσα ήταν τόσο κοντά απωθούνται μεταξύ τους – όπως είναι οι άνθρωποι που ζουν ένα ερωτικό πάθος το οποίο πολύ σύντομα ξεθυμαίνει.

Καθώς «όλα τα πολύ βλάπτουν» - δηλαδή η απότομη πόλωση στη μονομέρεια που είναι το Πάθος. Έρχεται η στιγμή που η εκτεταμένη προσκόλληση ακόμη και στην ευχαρίστηση κάποια στιγμή φέρνει το αηδιαστικό συναίσθημα της «υπερτροφοδότησης ενός συστήματος που πια είναι μπουχτισμένο από την υπερβολική πληροφορία».

Θεώρημα: Η εκτεταμένη πόλωση στον ένα πόλο, αργά ή γρήγορα θα επιφέρει την εξώθηση στον άλλο πόλο με τάση για εξισορρόπηση [Μέτρο – Μεσότητα], όπως ορίζεται από τη Συμπαντική Νομοτέλεια. Στην 3η διάσταση η ικανοποίηση
έχει ένα «Σκαιό Αντίτιμο» ακριβώς ανάλογο της ικανοποίησης αυτής. Πληρώνεται με πόνο.

[Για να ζει κανείς σε μία «Ευχάριστη Σταθερά», αναγκαία είναι η Αρετή της Μετριοπάθειας και Μετριοφροσύνης, καθώς κάθε Έντονη Δράση πυροδοτεί μία Έντονη Αντίδραση κ.λ.π.].

Όμως πριν περάσουμε στην κατάληξη ας μάθουμε τι αποκωδικοποιούν τα παρεξηγημένα «ψίχουλα του κοντορεβιθούλη» πριν τα πουλιά τα εξαφανίσουν, ως οι χρησμοί στους οποίους κανείς δε δίνει σημασία. 

Αλλά πάραυτα όλοι θέλουν  το μονοπάτι της Ζωής να οδηγεί μόνο σε παράδεισο. Πίσω, εκεί στην Εστία από όπου κάθε Ψυχή προήλθε και ένιωθε ασφαλής κι ευτυχισμένη. Η Ευτυχία αυτή δεν ξεφτίζει με το χρόνο γιατί εκεί χρόνος δεν υπάρχει. Η Ευτυχία εκεί είναι Αιώνια…

Η Φυσική Έλξη μεταξύ των ανθρώπων τους κάνει να πιστεύουν ότι βρήκαν τον ένα και μοναδικό [;] άνθρωπό τους, ιδίως όταν έχουν κοινά ενδιαφέροντα ή όταν συμπληρώνει ο ένας τον άλλο μαγικά.

 Όλοι μιλούν για το άλλο τους «μισό» - ενώ στην ουσία τα 2 πρέπει να γίνουν 2 «Ολόκληρα» που θα συναντήσουν το ένα το άλλο - όχι για να αλληλοσυμπληρωθούν, αλλά για να συνυπάρξουν έχοντας πρώτα το καθένα βιώσει την Ολοκλήρωση μέσα στην προσωπική του σφαίρα. Αυτό για να επιτευχθεί προϋποθέτει τη Φώτιση. Ως τότε, το ένα «Μισό» θα ψάχνει το άλλο «Μισό».

Είναι λοιπόν ικανή η «Χημική Μαγεία» των αισθήσεων να αναδείξει το «Νικητή της Καρδιάς» σου;! Είναι δυνατόν οι Αισθήσεις να είναι τελικά Παρ-αισθήσεις / Ψευδ-αισθήσεις;!

Στην πραγματικότητα είναι. Γιατί ο τρόπος που βιώνεται η τριτοδιαστασιακή πραγματικότητα είναι ένα «Ονειρικό Μάτριξ». Αλλά αυτό θα πρέπει να αναλυθεί μια άλλη στιγμή… Ένα στοιχείο μόνο. 

Το Συναισθηματικό μας Σώμα Ζει Ταυτόχρονα στην 4η διάσταση [Κόσμος του Ονείρου / Σκοτεινές Οντότητες που Τρέφονται και Υποδαυλίζουν τα Ανθρώπινα Πάθη μέσα από τις Ψευδαισθήσεις του Έρωτα κ.λ.π.]

Η ιστορία έδειξε ότι δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας. 
Ωστόσο οι άνθρωποι του σήμερα ακόμη δε θέλουν να κατανοήσουν ότι τίποτε δε διαρκεί για πάντα. Και ιδίως στην εποχή μας τα πάντα έχουν σύντομη διάρκεια και αντικαθίστανται από άλλα.

Η Φυσική Έλξη θεωρείται  Ένδειξη ώστε οι άνθρωποι να κινητοποιηθούν να κάνουν όνειρα, να μοιραστούν μία ζωή μαζί. Δεν είναι η σωστή συνταγή όπως αποφαίνεται στο τέλος, μια και οι άνθρωποι εκβιάζουν την Ψευδαίσθηση με την παραισθησιογόνα έξαψη του «Τώρα» να τους ακολουθεί στο «Πάντα» - που ως γνωστό δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο μας.

Θεώρημα: Καθώς οι ορμόνες ζωηρεύουν κι ενώνονται μέσα από τη βιο-φυσικο-χημεία, όταν ολοκληρώσουν ένα κύκλο εκρηκτικής διάδρασης - όπως τα [+] και [-] σύννεφα που καθώς σμίγουν δημιουργούν αστραπές, βροντές και κεραυνούς - παύουν να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο και αδρανούν εφόσον έχουν εκτονωθεί. Άλλωστε ούτε η «καταιγίδα», ούτε το «καλοκαίρι» διαρκούν για πάντα…

Οι κύκλοι της ζωή έδειξαν ότι τα ζευγάρια που αντέχουν την πρώτη δοκιμασία της πρώτης έλξης, έχουν διάρκεια ανάλογη με την ψυχική σύνδεση μεταξύ τους και το Καρμικό Ψυχικό τους Συμβόλαιο. Κάθε σχέση είναι ένα μάθημα που ολοκληρώνεται ανάλογα.

Γάμοι και Σχέσεις ολοκληρώνουν κύκλους: 3 - 4 - 7 - 9 - 12 -18 Έτη κ.ο.κ. Αν η κρίση του πρώτου κύκλου ξεπεραστεί [π.χ. +/- 7 έτη], τότε το πιο πιθανό το ζευγάρι θα αντέξει άλλα +/- 7 έτη μαζί και θα δοκιμαστεί στα +/-12 έτη κ.ο.κ.

Ο αριθμός «9» σημαίνει την Ολοκλήρωση ενός κύκλου ως γνωστό.



Στη ζωή δεν υπάρχει πουθενά το «Ποτέ» 
και το «Για Πάντα»…



Το παιδί χρειάζεται τους γονείς του τα πρώτα 7 χρόνια. Έτσι και η ορμονική βιοχημεία κρατά σε πολλές περιπτώσεις τους γονείς μαζί, για 7 χρόνια…
Οι άνθρωποι δεν κάνουν απαραίτητα παιδιά με το άλλο τους «Μισό» φυσικά. Γιατί με το συμβόλαιο αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η σύμπραξη θα γίνει ώστε να ικανοποιήσει απόλυτα και τους γονείς ως ζευγάρι, αφού το ζευγάρι μπορεί να έχει θέματα μη συμβατότητας μεταξύ τους επειδή πρέπει να διεκπεραιώσει προσυμφωνημένα μαθήματα που δεν είναι και τόσο ευχάριστα.

Άρα: Η πρώτη έλξη μπορεί να τους εισάγει σε ένα μάθημα. Δηλαδή οι δυσκολίες, οι τριβές, είναι ένα σχολείο.

 Το καλό είναι να περάσουν τα μαθήματα γιατί σε άλλη ενσάρκωση μπορεί να χρειαστεί να τα επαναλάβουν εάν δεν Διδάχτηκαν ή Ξεχρέωσαν τρόπον τινά.

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες έπαιρναν τα μικρά αγόρια για πολεμική εκπαίδευση μετά την ολοκλήρωση των 7 ετών. Αυτό σήμαινε ότι δε χρειαζόταν πια τη μητρική αγκαλιά, όπως σε αυτή την ηλικία ολοκληρώνονται  και άλλες οντολογικές διαδικασίες. Η μητρική αγκαλιά όπως φαίνεται είναι αναγκαία για 7 χρόνια. Έτσι και πολλοί γάμοι ολοκληρώνονται στην κρίσιμη 7ετία.


Τι κρατάει τα ζευγάρια μαζί για 7 ή 12 - 14 χρόνια;
Οι «Ορμόνες Συμβατότητας» + το «Κάρμα».


Η Φύση έχει φροντίσει για όλα. Αλλά ο ανθρώπινος συναισθηματικός κόσμος δεν αντιγράφει πουθενά τη φύση καθώς το νοητικό του προτρέχει σε παραμυθένια όνειρα που θα διαρκέσουν για πάντα. 

Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι επειδή η Ψυχή επιθυμεί να ξαναγυρίσει στην προηγούμενη πληρότητα που βίωνε πριν ενσαρκωθεί. Η Ευτυχία όμως αν στη Γη διαρκούσε παντοτινά, θα γινόταν βαρετή… Επειδή η Δυαδικότητα από μόνη της φέρνει μαζί της το πεπερασμένο και την αναγκαστική εναλλαγή των ενεργειών [Ακμή – Παρακμή –Ακμή κ.ο.κ. / Σκοτάδι - Φως κ.λ.π.].


Πως μπορεί ο σημερινός άνθρωπος να συνδυάσει το Ρεαλισμό με το Όνειρο;!

Μήπως αυτός είναι ο Σουρεαλισμός του ζωγράφου Dali και του Giorgio De Kiriko ή ο Υπερρεαλισμός του Οδυσσέα Ελύτη;!


Αυτοί έδειχναν να απολαμβάνουν τους χυμούς της Ζωής γιατί ήταν καλλιτέχνες. Κι ως γνωστό οι καλλιτέχνες είναι συνδεδεμένοι με το Θείο καθώς Αντλούν Εμπνεύσεις από Αυτό.

Μήπως η ζωή μας για να ισορροπήσει και να είναι «Ζωντανή» οφείλει να συνθέσει μια άλλη τολμηρή συνταγή ώστε να αντέξει το μελλοντικό απρόσμενο;! 

Να συνθέσει το Όνειρο με την Πραγματικότητα. 
Το Συναίσθημα με τη Νόηση. 
Το Αιώνιο με το Πεπερασμένο… 
Το Ουράνιο «Για Πάντα» με το Γήινο «Όχι για Πάντα».

Όνειρο + Πραγματικότητα: Η πόλωση είτε στο ένα, είτε στο άλλο πόλο οδηγεί σε μονομανία, δυσαρμονία, καταστροφή και εξέγερση του απέναντι πόλου.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να ισορροπήσουμε ανάμεσα στις επιλογές και στα χτυπήματα της «μοίρας» - καλά ή κακά;! Τα Χτυπήματα είναι επίσης οι Αντιδράσεις στις Δράσεις μας!


ΘεώρημαΗ αδρανοποίηση του μαγνητισμού των πόλων επιτυγχάνεται δια της μαγνητικής Μεσότητας. Άπαξ και η Μεσότητα [Μετριοπάθεια] κατακτηθεί ενεργοποιείται ο μηχανισμός της Μεταστοιχείωσης. Για να υπερτερήσει ο Θετικός Πόλος επιλογής οφείλεται να μεταστοιχειωθεί το Αρνητικό φορτίο σε Θετικό. [Κοινώς, η Δυαδικότητα να γίνει το Ένα – το Φως]. Όταν το Φως υπερτερήσει ως ο Κραταιός  Ένας Πόλος, τότε την Εσωτερική Δυαδικότητα –  το Κάρμα – τα Χτυπήματα της Μοίρας, διαδέχεται μία πραγματικότητα Ρεαλιστική και Ονειρική μαζί. Υπερ - Ρεαλιστική! Μέση, αλλά λιγότερο επικίνδυνη.


Πως μπορεί η Πραγματικότητα να γίνει ένα Όνειρο 
που δεν είναι βαρετό;!


Πως μπορεί το Όνειρο να φορέσει την Πραγματικότητα και να μη διαλυθεί;!


Μπορεί η ποίηση του Ρουμί να βρει μια αντανάκλασή της στο σημερινό στεγνό και στιγνό κόσμο;!

Μπορεί η Θεία Ποιητική Ιδιοφυΐα να χωρέσει στο Νου και στην Καρδιά ενός ζωγράφου ο οποίος να μπορεί να την αντέξει χωρίς να τρελαθεί ;!

Μπορεί ο έρωτας να παραμείνει ιερός και μυστικοπαθής;

Μπορεί η ιερότητά του να διατηρηθεί ό,τι κι αν συμβαίνει - μεταξύ των εχθρών του, των τετριμμένων και της καθημερινότητας;

Τι είναι αυτό που δημιουργεί την Έλξη μεταξύ 2 Σωμάτων και την απώθηση μετά από ένα διάστημα;!

Ποιες ζυμώσεις δημιουργούν αυτή τη Φυσικοχημεία;

Ποιοι καταλύτες δρουν αλχημιστικά και μεταστοιχειώνουν τα πάντα;!

Ποιες ενώσεις είναι καταδικασμένες να διαλυθούν;!

Ποιοι κρίκοι – στοιχεία – σωματίδια διατηρούνται ενωμένα στους αιώνες;! 

Που ανήκουμε εμείς οι Ψυχές, εμείς οι Άνθρωποι;!

Είμαστε πειράματα και πειραματόζωα του Σύμπαντος και του ίδιου του Εαυτού μας;!

Είμαστε φαινομενικά μόνο φθαρτοί και κατά τα άλλα αιώνιοι;!

Μπορούμε να ζήσουμε ως ολοκληρωμένες Μονάδες στο Χώρο και στο Χρόνο ή απαιτείται και ένα Ταίρι;!

Που και πότε το χρειαζόμαστε και γιατί;!

Μετά από όλες αυτές τις σκέψεις υπάρχει είτε η τάση ενός νοητικοσυναισθηματικού πανικού, είτε αυτή της αποστασιοποιημένης παρατήρησης του φιλόσοφου που μόλις έλαβε μια έμπνευση.

Αλλά αν παντρευόταν η Εμπειρία με τη Φιλοσοφημένη Σκέψη και το Συναίσθημα, τι θα γινόταν;! 

Θα μπορούσε ο άνθρωπος την ίδια εμπειρία να την αποκωδικοποιεί χωρίς αυτή πια να τον ρουφάει στη δύνη της;! 

Θα μπορούσε αυτό που θεωρείται η Ειμαρμένη, η Μοίρα ενός οδυνηρού αυτοτελούς έργου που είναι μία σχέση, αντί να τον τσακίσει στα τάρταρα να τον ανυψώσει ως τον ήρωα που βίωσε όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων και τα τίμησε;!

Αν η φυσικοχημεία του ανθρώπινου οργανισμού καθορίζει τις σχέσεις μας, την ποιότητα και τη διάρκειά τους, τότε εμείς μοιάζουμε με έρμαια των διαθέσεων;! 

Πράγματι, κανένα σενάριο δεν ξέρεις τι τέλος θα έχει. Αυτό που ξέρουμε είναι μόνο ότι άλλα θέλουμε κι άλλα μας στέλνει το Σύμπαν.

Δες κι αυτό: «Ο Θεός δε σου στέλνει αυτό που θες αλλά αυτό που χρειάζεσαι». Κι οργανώνεται έτσι ένα πλήρες σκηνικό, μια υπερπαραγωγή με πρωταγωνιστή εσένα τον ίδιο, αλλά δεν ξέρεις το σενάριο του αύριο, δεν ξέρεις τι θα παίξεις στο επόμενο επεισόδιο, ούτε καν τον τωρινό ρόλο σου στο έργο.

 Κοροϊδία;! Ή μήπως έχεις συμβάλει κι εσύ σε αυτή την «κοροϊδία» επειδή έγραψες το σενάριο ο ίδιος / ίδια πριν ενσαρκωθείς, σχεδόν κατά γράμμα;!


Τελικά πως συνεργάζονται: Νόμος της Έλξης / Φυσική / Χημεία / Σκηνοθεσία – Σενάριο – Μοντάζ κλπ. / Έμπνευση / Φιλοσοφία Ζωής / Θρησκευτικό Μονοπάτι / Αστρολογικοί Προσωπικοί Χάρτες / Κάρμα…+


Τα πάντα μοιάζουν να έχουν χριστεί πάνω 
σε Κρυφές Συντεταγμένες.


 Όλες οι Συντεταγμένες μαζί κάνουν τη Ζωή.
 Τις συναντήσεις, την ποιότητά τους, τη διάρκεια κλπ.

 Οι μεγαλύτερες συγκρούσεις προκαλούνται ωστόσο
 επειδή ο άνθρωπος αγνοεί τους Συμπαντικούς Νόμους.

 Κι αν συνεργάζονταν μαζί τους κάθε μάθημα μέσα από σχέσεις θα ολοκληρωνόταν με επιτυχία και εν Σοφία και πολλές φορές θα μπορούσε απλά να προσπεραστεί!


Γιατί τόση έλξη γύρω από ένα πρόσωπο που στο μέλλον αποφαίνεται ως η καταστροφή σου;!

Γιατί όταν αποκτήσατε ένα παιδί μαζί, έπαψες να τρέφεις ερωτικό και γενικό ενδιαφέρον για το πρόσωπο αυτό;!

Γιατί δε σε άφησε ποτέ πραγματικά, ακόμη κι ενώ χωρίσατε; 

Ήταν εκεί για όλα τα χρόνια, σε στήριζε σα φίλος και σε αγαπούσε ανιδιοτελώς ακόμη κι αν έκανες οικογένεια με άλλο σύντροφο;!

Γιατί το Πάθος ξεθύμανε μετά το γάμο;! 
Παντρευτήκατε γρήγορα αφότου γνωριστήκατε.

Μήπως οι Ορμόνες, οι Τάσεις του Προσωπικού Αστρολογικού Χάρτη & η Δύναμη της Θέλησης δουλεύουν για να υλοποιήσουν το προδιαγεγραμμένο σενάριο;! 

Ποιος τις ενεργοποιεί και απενεργοποιεί όταν ολοκληρώνεται ένα μάθημα [η κάθε σχέση];!


Είναι όλα τόσο περίεργα. Δεν ξέρεις κάθε κατάσταση που θα οδηγήσει… Ορμόνες, Ψευδαιθήσεις , Όνειρα που πλάθει ο νους, Ταμπέλες που βάζουν οι άνθρωποι ο ένας πάνω στον άλλο και χάνουν την ουσία και το νόημα. Κοινωνικά Συμβόλαια που Βιάζουν και Φυλακίζουν Δειλές Ψυχές οι οποίες Φοβούνται να Ζήσουν, να Διεκδικήσουν την Αλήθεια τους.

Τελικά τι βρίσκεται πίσω από το παραμύθι των σχέσεων που μοιάζουν να διοικούν μόνες τους τον εαυτό τους χωρίς να υπολογίζουν τίποτα;!


Η Ειμαρμένη & η Γήινη Φύση. Ο Νόμος της Έλξης & η Φυσικοχημεία του «Είναι». Η μεθυσμένη από Θείο Έρωτα Συμπαντική Αλχημιστική & οι Συμπαντικοί Νόμοι…


Όλα τα παραπάνω κάνουν κάθε Συνάντηση - Σχέση μοναδική. Γιατί κάθε Πρόσωπο και κάθε «Σύμπραξη» είναι μία μοναδικότητα που ποτέ δεν μπορεί να επαναληφθεί ολόιδια στο Σύμπαν. 

Και πάνω από όλα είναι Ιερή, ακόμη κι αν οι πρωταγωνιστές δεν ξέρουν να την τιμήσουν και κατακαίνε τον ίδιο τους Εαυτούς τους μέσα στην εκδίκηση.

Εκδίκηση = «Γιατί μου έκλεισες τη Βρύση*;!!!»

*Βρύση - Εξήγηση: Ως «μισό» ένιωθα να ολοκληρώνομαι όταν αντλούσαμε ο ένας από τον άλλο ενέργεια [ή ως συνήθως: σου έκλεβα ενέργεια γιατί ο δικός σου Ψυχικός Σπινθήρας είναι πιο ζωντανός, είχε λίγο περισσότερο «θεό» μέσα του. Ή καλύτερα, μου Έδινες Περίσσια Αγάπη = Ενέργεια και είχα Βολευτεί].


Η Μοναδικότητα και μόνο Έκαστου, της ζωής μας, 
των Συναντήσεών μας, είναι αυτή που κάνει κάθε «Σύμπραξη» Μοναδική και γοητευτική όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.

Όλες οι δοτές Συντεταγμένες ώστε να εκτελεστεί ένα Σχέδιο Ζωής – Σενάριο, είναι η Μαγεία της Μοναδικότητας που καθένας φέρει στο Σχέδιο της Ψυχής του και στο κοινό με άλλες Ψυχές σχέδιο.

Άνθρωπος: ένα μαγικό πλάσμα που στην άγνοιά του δημιουργεί Κολάσεις και Παραδείσους. Μοναδικό του κίνητρο ο Έρωτας. Χωρίς τον Έρωτα δεν υπάρχει Δημιουργία. Η πυροδότησή του είναι αγνώστου μηχανισμού ο οποίος ελέγχει τα πάντα. 

Ο Άνθρωπος ξεχνά να ερωτευτεί τον Εαυτό του και να αντικρίσει μέσα του το Θεό ώστε να κινήσει βουνά. Ξεχνά να νιώσει Έρωτα για τη Δημιουργία, για να κατανοήσει ότι και ο ίδιος προϊόν έρωτα είναι.

Αναζητά τον Έρωτα μόνο έξω από τον Εαυτό, στον Άλλο. Κι έτσι υποφέρει. Η χαρά για τη Ζωή και τη Δημιουργία είναι καταδικασμένη να ιδωθεί μόνο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου, ενός καθρέφτη. Τα πάντα εξαρτώνται από τη συμπεριφορά του Άλλου.

Αυτή η «Επένδυση» κι αν είναι Καταδίκη κι Υποδούλωση…

Πίσω από το μηχανισμό αυτό, ο Μέγας Σκηνοθέτης. 
Η Ψυχή και το Σύμπαν – Θεός. 

Από τη μία η Ψυχή ξέρει κι από την άλλη δεν ξέρει τι θα περάσει στη γήινη ζήση. Και η μοναδική κινητήρια δύναμη - «δόλωμα» ο  Έρωτας. Αυτό το δόλωμα μπορεί ως και να κάνει ένα «ψάρι» να καταφέρει να ζήσει έξω από το «νερό»… Μπορεί να γίνει η αιτία δημιουργίας αριστουργημάτων αλλά και ζωντανών κολάσεων.

Ας ελπίσουμε ότι κάθε Θυσία που γίνεται για τον Έρωτα = [Φερομόνες - Τεστοστερόνη - Κάρμα] θα επιφέρει το λιγότερο κακό και το λιγότερο πόνο ώστε οι εμπλεκόμενοι να διδαχθούν το γρηγορότερο και με τις λιγότερες δυνατές απώλειες…

Μόνος λόγος των πάντων η διδαχή…

Όταν κοιτάς τη γυναίκα ή τον άνδρα που σου γεννά πόθο, αναλογίσου πόσο αληθινό ή πόσο ψευδαισθητικό είναι αυτό που αισθάνεσαι. Πίσω από μια φλόγα μένουν αποκαΐδια. Σπανίως πίσω από μια Φλόγα υπάρχει μόνο η Φλόγα που δε σβήνει ποτέ. 

Γιατί αυτή η Φλόγα, ακόμη κι αν σβήσει η πρώτη Φλόγα του Έρωτα, δε σβήνει ποτέ για τις Αδελφές Ψυχές. Για τις άλλες, επιφυλάσσομαι…

Το τι βρίσκεται πίσω από την ανάφλεξη ενός πόθου δεν έχουμε παρά να το ζήσουμε για το μάθουμε και να αποφανθούμε στο τέλος.

«Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…;!» Ιδού η απορία…


Γιατί όταν περνάει από το προσκήνιο της Ζωής σου ένας «κόμματος», θα πρέπει να καταφέρεις να σκεφτείς σοφά πριν κινηθείς…




Η πρόταση για μια καλύτερη κι αναβαθμισμένη Ζωή:




Υπερ – Ρεαλισμός



Όνειρο [Σουρεαλισμός] & Πραγματικότητα [Ρεαλισμός]


Τι σημαίνει;!



Είναι η κουρασμένη Εμπειρία που παντρεύεται την Αισιοδοξία ώστε να μη σαπίσει. [Έτσι δε θα αυτοκτονήσεις ποτέ το παιδί μέσα σου].

Είναι η Ποίηση που συνωμοτεί με την Πεζότητα για να μη χάνουν το ενδιαφέρον μεταξύ τους.[Γιατί η ζωή από τη μία είναι μικρή κι από την άλλη είναι αφόρητα μεγάλη και μπορεί να γίνει πολύ βαρετή όταν αντί να έχεις γίνει ποιητής μέσα από τις εμπειρίες σου, έχεις καεί από αυτές…]

Είναι η Μαντική Τέχνη που γνωρίζει τα μέλλοντα κι όμως δοκιμάζει ένα πολυπαιγμένο ρόλο που οδηγεί στο ίδιο γνωστό τέλος, μόνο και μόνο για να παρατηρήσει αυτή τη φορά όχι την υπόθεση, αλλά τη σκηνοθεσία, τη φωτογραφία, το σενάριο
[Η επανάληψη ενός μαθήματος που έχεις διδαχθεί ξανά. Και από τη στιγμή που το αναγνωρίζεις ως τεστ, ως συνειδητός παρατηρητής προάγεσαι για τα καλύτερα].


Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η Εμπειρία που χτίστηκε από εντάσεις, συναισθήματα, δάκρυα, πολώσεις, θυσίες, χτυπήματα…


Αυτός που διαπίστωσε ότι κανένα παραμύθι 
με συμπρωταγωνιστή δε διαρκεί για πάντα, είναι αυτός που τελικά μπορεί να σκηνοθετήσει ένα νέο παραμύθι με τους δικούς του όρους. 

Ικανός ως πρωταγωνιστής κι αποστασιοποιημένος παρατηρητής ταυτόχρονα, να μπαινοβγαίνει μέσα στο σώμα του τη στιγμή που τον διαπερνούν οι μαγνητικές ριπές της ηδονής. 

Είναι αυτός που μπορεί να αντέξει να μη μαγνητιστεί μόνιμα στη φωτιά της στιγμής. 

Είναι αυτός που δίνεται ολοκληρωτικά αλλά δεν ξοδεύεται. 

Είναι αυτός που μπορεί να αφήσει τη στιγμή να φύγει στο χτες, χωρίς να σφίγγει την καρδιά του ο φόβος της μοναξιάς. 

Και πάντα χωρίς καμία εμπάθεια.



Επίλογος…



«Τελικά ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι μας» όπως συνηθίζουν να λένε πολλοί;!

Μετά το κάθε σμίξιμο που μοιάζει επιστροφή στην Παραδείσια Εστία μας κι ένωση με το Θεό, τι ήταν αυτό που μας έφερε μαζί και τι ήταν αυτό που μας χώρισε;!

Τελικά αυτό που μένει αμετάβλητο είμαστε εμείς. 
Εμείς, η Μονάδα, το Κέντρο της Ύπαρξής μας που παρατηρεί τον κόσμο. 2 μάτια που βλέπουν, νιώθουν, σκέφτονται.



Το ταξίδι είναι πάντα Μοναχικό

αλλά Μοναχικότητα δε σημαίνει 

απαραίτητα τη Μοναξιά.



Ως ταξιδιώτισσες Ψυχές αναζητούμε παντού το χαμένο Παράδεισο, την Καρδιά του Θεού που αφήσαμε για να βιώσουμε την Πτώση στη Γη, στη βαριά Ύλη, όπου οι Αισθήσεις καθορίζουν τον κόσμο μας όπως τον ζούμε. Ψευδαίσθηση δηλαδή.

Αν όμως καταφέρει κανείς να γίνει ο Κβαντικός Ποιητήςο Σουρεαλιστής - Υπερρεαλιστής Εραστής του Αθάνατου Αιώνιου που βρίσκεται πίσω από ό,τι πεπερασμένο που είναι αυτός ο κόσμος, θα νιώσει αυτή την «Πτήση» της Ψυχής, θα νιώσει ότι δεν είναι η βάρκα στα κύματα αλλά το ίδιο το κύμα.

Ένα κύμα μέσα στη ροή του Ωκεανού της Πανδημιουργίας. 

Και τότε ξεκινά την επιστροφή του στο Χαμένο Παράδεισο του Θεού.

Το Κλειδί για την Αιώνια Ζωή Επί της Γης είναι να Μην Έχεις Σκοτώσει το Παιδί Μέσα Σου και την Ίδια στιγμή να Έχεις Γίνει ''Βούδας''. Να Μην Επιθυμείς. 

Έχοντας δηλαδή Γεμίσει από τη Σοφία των Εμπειριών σου καθώς τις Μεταστοιχείωσες και Δεν Πολώθηκες Σαν Ηλίθιος στην Εκδίκηση, Απολαμβάνεις τον Έρωτα, τη Ζωή, Άφοβα. Επειδή είσαι πια η Άνευ Όρων Αγάπη.

Όποιος Θέλει Ας Έρθει. Κι Αν Φύγει Έφυγε. Ευλογημένοι Ας Είμαστε στο Διηνεκές.



Όλα τα πεπερασμένα, τα μεταβλητά, τα προσωρινά, 
οι θυσίες που βιώνονται στωικά, οδηγούν μόνο στη λεωφόρο για το Αιώνιο. Εκεί όπου η Διπολικότητα εξαφανίζεται και η Ψυχή ξεκουράζεται. 

Όπου το Αιώνιο δεν είναι βαρετό. 

Το «Πάντα» υπάρχει. 

Ενώ το «Ποτέ» είναι άγνωστη λέξη.

Και Λίγο από Παράδεισο μπορούμε να ''Ξεκλέψουμε'' και να τον Απολαύσουμε κι εδώ στην Ενσάρκωσή μας στη Γη. Απλά Πρέπει να Μάθουμε τους Αληθινούς Κανόνες του Παιχνιδιού στο οποίο Είμαστε Όλοι Ηθοποιοί σε Διδακτικούς Ρόλους.





Με Αγάπη, Φίλις Χρυσού



ndromeda Galactica]



* Τα συγγράμματά μου υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας.
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο με την πρόσθεση των συνδέσμων & του ονόματός μου.
Ευχαριστώ για την κατανόηση.

18/9/14

'ΓΕΦΥΡΑ' ή 'ΣΤΑΘΜΟΣ';!



Σκέφτηκες ποτέ γιατί κάποιες σχέσεις δεν μπορούν να κατακτήσουν εκείνη την «Ειδική Χημεία» που τις κάνει απλά να δουλεύουν μόνες τους χωρίς καμία ανησυχία ή προσπάθεια;

Με ενέπνευσε η Ζωή, οι ιστορίες των φίλων μου, 
οι δικές μου ιστορίες – όταν κοιτάζω πίσω στο παρελθόν, η ζωή.

Εστιάζω περισσότερο στο «3διάστατο Μοντέλο» -
στον καθημερινό τρόπο αντίληψης των Ανθρώπινων Θεάτρων και λιγότερο στη «Συμπαντική Ειμαρμένη» που έχει τον πρώτο λόγο - [ακόμη κι αν πιστεύουμε ότι όλα είναι μόνο στο χέρι μας ή μόνο στο χέρι της θεάς Τύχης].


Ναι, το 25% των περιστάσεων που αφικνούνται στη Ζωή μας «είναι στο χέρι μας» - αυτή είναι 
η Ελεύθερη Βούληση.


Ανάμεσα στο Πεπρωμένο 
[Κάρμα 75%]

& την Ελεύθερη Βούληση 
[Μοίρα 25%]

…η Ζωή φέρνει το «Ακατανίκητο»
αλλά προσφέρει και το «Αυτεπίλεκτο».



Έτσι, ανθρώπινα αν το δει κανείς, οι «Γέφυρες» συμβολίζουν εκείνους τους ρόλους που παίζουν κάποιοι [συνήθως εν αγνοία τους]: 

Η «Γέφυρα» μεταξύ 2 «Σταθμών».

 Ίσως η «Γέφυρα» να είναι εκείνος ο εν αγνοία θυσιαστικός ρόλος που επαναφέρει το άλλο πρόσωπο σε μία τάξη, το θεραπεύει ή τον καταβαραθρώνει ακόμη περισσότερο. Επειδή το πρόσωπο αυτό βιάζεται να αδράξει με μανία, αποτελέσματα 
που θα ικανοποιήσουν άμεσα το «Εγώ» του.


Οι άνθρωποι για να ξεπεράσουν ένα σημαντικό «Σταθμό» της Ζωής τους ψάχνουν για «σανίδες σωτηρίας», «επιδέσμους»,  «παυσίπονα», «ναρκωτικά», «μορφίνες»
που θα τους απαλύνουν τον πόνο 
του χωρισμού.







 Έτσι, τις περισσότερες φορές τα κίνητρά τους 
δεν είναι αγνά απέναντι σε αυτά τα …
«Ανυποψίαστα Παυσίλυπα».

 Ωστόσο οι «Γέφυρες» συνήθως σε άγνοια για το τι πραγματικά συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο αυτών των πληγωμένων, συνήθως έχουν αγνά κίνητρα 
και όρεξη για νέα δρώμενα. 

Και μπορεί κι αυτές να βίωσαν πρότερα 
μία παρόμοια εμπειρία αλλά έχουν μία πιο αγαθή στάση απέναντι στα πράγματα και δε σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν κανένα προκειμένου να ξεπεράσουν ένα χωρισμό 
για παράδειγμα.


Αλλά αυτοί που χρησιμοποιούν τις «Γέφυρες» 
για να περάσουν απέναντι συνήθως 
Ούτε Καν Τις «Βλέπουν».

Γιατί μεν τις κοιτάζουν, 
αλλά πραγματικά δεν μπορούν να τις «Δουν»…


[Σημ. Σε Βλέπω = “I see you” όπως στην ταινία Avatar
= σε αναγνωρίζω, σε σέβομαι, είμαι μαζί σου στο Τώρα].


Οι «Γέφυρες» πολλές φορές θυματοποιούνται
 και τρόπον τινά θυσιάζονται. Συνήθως έχουν 
τις καλύτερες των προθέσεων και είναι διαθέσιμες 
για μία ποιοτική σχέση.


Ή μήπως δεν είναι πραγματικά έτοιμες 

και απλά δεν το ξέρουν;!



Γιατί αν δεν είναι έτοιμες, τότε εν αγνοία τους 
και ο άλλος είναι για αυτούς μία «Γέφυρα» 
και όχι ένας «Σταθμός». Απλά δεν τον βλέπουν έτσι. 

Άρα, τυχαίνει να συναντιούνται «2 Γέφυρες»
 εν αγνοία ή μήπως γέφυρα η μία του ενός;!
Η ιστορία το δείχνει. 



Και γιατί δεν είναι έτοιμος ο ένας για τον άλλο τελικά;!



Τα μαθήματά τους, τους κάνουν ασύμβατους 
τον ένα για τον άλλο.



Επειδή έχουν διαφορετικά μαθήματα 

ή μήπως κατά βάθος τα ίδια;!

Η διαθέσιμη «Γέφυρα» νιώθει τόσο έτοιμη. 

Είναι όμως πραγματικά;!



Το μεγαλύτερο μάθημα της «Γέφυρας» είναι αυτό που δεν μπορεί να δει: Ότι κάτι έχει να διορθώσει, κάτι έχει να μάθει ακόμη ώστε να είναι κάποτε συγχρονικά συμβατή με ένα επιθυμητό «Σταθμό».
 Ώστε ο ένας να είναι για τον άλλο ένας «Καρμικός Σταθμός» και όχι άλλη μια Ταλαιπωρία.


Ο ένας προσπαθεί να ξεπεράσει κάποιον άλλο και κλαίει εσωτερικά τον πόνο του στην αγκαλιά μίας «Γέφυρας» που τη νομίζει ή θέλει να τη βλέπει Ψευδαισθητικά ως «Σταθμό»...


Συνήθως τα περισσότερα «καράβια» συναντιούνται για λίγο – διασταυρώνονται – και το καθένα συνεχίζει την πορεία του.


Πότε 2 «καράβια» είναι έτοιμα να πορευτούν 
προς την ίδια πορεία;

Να αράξουν στο ίδιο απάνεμο λιμάνι μαζί 
και να «Δουν» πραγματικά το ένα το άλλο;!
Να γνωριστούν;!


Τι πρέπει ακόμα να μάθουν;


Τι μάθημα – Πύλη πρέπει να περάσουν ώστε συγχρονικά να βρίσκονται στο ίδιο «μήκος κύματος»,
στην ίδια πορεία και με ίδιο προορισμό;


 Ώστε να εκπέμψουν την ίδια ενέργεια για να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλο με ετοιμότητα, σεβασμό και τελικά πλέοντας στη Σωστή Συγχρονικότητα;!



Το κυριότερο μάθημα που πρέπει να διδαχθεί 

αυτός/αυτή που παίζει το ρόλο της «Γέφυρας»

είναι ο  Αβίαστος Αυτοσεβασμός 

& η Επιλεκτική Αυτοδιάθεση.



Ώστε γνώμονας επιλογής απέναντι σε κάθε κάλεσμα

 να είναι η Αρετή της Διάκρισης

Αυτά είναι τα πραγματικά δείγματα 
Αγάπης για τον Εαυτό.



Όπου η «Γέφυρα» για να προαχθεί σε «Σταθμό» πλέον δε θα «Δωρίζει» αδιακρίτως. 

Αλλά κάποιος θα πρέπει να «Κερδίσει» 
τα δώρα του από αυτή.

Άρα, με αυτά τα δεδομένα οι αλλοτινές «Γέφυρες» γίνονται οι 2 «Σταθμοί» που συνάντησαν ο ένας 
τον άλλο σε κλίμα Από Κοινού Συγχρονικής Αυτοδιάθεσης.

Γιατί αυτός που θέλει να κερδίσει τα δώρα του 
δεν είναι πλέον μία «Γέφυρα» - ούτε ψάχνει 
για «Γέφυρες»...

Συνήθως η «Γέφυρα» ερωτεύεται πολύ αυτόν που μοιάζει με «Σταθμό». Αλλά είναι το τρένο “express” που δεν την αναγνωρίζει ως «Σταθμό» του και θέλει να την προσπεράσει γρήγορα "περνώντας 
από πάνω της"…


Άλλος ένας «Θύτης» κι άλλο ένα «Θύμα» συναντήθηκαν;!


 Μπορεί, εξαρτάται από τα κίνητρα του «κυνηγού» που ψάχνει για «Γέφυρα – Ηansaplast» ώστε να γιάνει τον πόνο του.

Καλή η αγκαλιά της «Γέφυρας», αλλά μοιάζει τόσο ξένη, τόσο κρύα…

Η Συγχρονικότητα δεν είναι κάτι που κατακτάται 
με το «κυνήγι» αλλά επέρχεται όταν και οι 2 έχουν μάθει να πηγαίνουν με τη Ροή.


Γιατί ελκύει κανείς μία «Γέφυρα»;! 
Τι πρέπει να διδαχθεί από αυτή;! 
Γιατί η «Γέφυρα» είναι τόσο ίδια 
με τις προηγούμενες;!


Ο λόγος είναι η «Διαθεσιμότητα» της «Γέφυρας» 
σε κάθε μία συνάντηση και η απουσία της Διάκρισης.
 Όλες οι συναντήσεις μοιάζουν πολύ θελκτικές,
 ωστόσο δεν είναι όπως αποφαίνεται από το αποτέλεσμα όλες ιδανικές. Ούτε για τον ένα. 
Ούτε για τον άλλο.

Η μεγάλη αγκαλιά της «Γέφυρας» δεν είναι δυνατό να χωράει κάθε διαβάτη που θέλει να την περάσει.
Η Αρετή της Διάκρισης επέρχεται μέσα από μαθήματα με «Γέφυρες» - η μία της άλλης.


Η «Γέφυρα» για να γίνει «Σταθμός» θα πρέπει 
να έχει περάσει τόσο δύσκολα με τις επιλογές της, 
που θα επιλέξει από μόνη της να περάσει ένα Καθαρτήριο Σχολείο το οποίο θα τη φέρει επάνω 
σε μια νέα τροχιά / διαδρομή, σε μια αλλαγή πορείας που θα έχει κερδηθεί επάξια κι από επιλογή.


Αυτή η περίοδος 
«Επαναπροσαρμογής Συντεταγμένων»
δεν είναι ένα σύντομο χρονικό διάστημα. 
Αλλά εάν κανείς επιμείνει με πίστη για το αποτέλεσμα 
μπορεί να αλλάξει άρδην τη Ζωή του, να απαλλαγεί από Επαναλαμβανόμενα Δράματα και να γλυτώσει 
τα καλύτερα χρόνια της Ζωής του από τη φύρα 
και την αλλοτρίωση.


Η ανάγκη για Επιβεβαίωση και Αγάπη είναι 

ανθρώπινη αλλά εμπεριέχει μία Παθογένεια.


Τι είναι αυτό που θέλεις οι άλλοι να σου πουν 

και δεν το ξέρεις ήδη;!


Τι είναι αυτό που θέλεις οι άλλοι να σου δώσουν

 και δεν το έχεις ήδη;!



Η Παθογένεια εντοπίζεται στη Βιασύνη 
ώστε να συμβούν τα πράγματα εκβιαστικά 
και όχι εκ του φυσικού.


Όταν κάποιος «Κυνηγάει τη Μοίρα» του 
αντί να αφήσει να τον «Πλησιάσει η Μοίρα», 
τότε εκβιάζει τις «Συμπαντικές Συντεταγμένες» 
και περιπλέκει το χωροχρόνο ώστε η Ζωή του όλη μπορεί να γίνει ένα κουβάρι ασυγχρόνιστων γεγονότων τα οποία δε φέρουν καμία ικανοποίηση αλλά μεγάλη πίκρα ως επίγευση.



Η Βιαστική «Κλοπή Χαράς» πληρώνεται ακριβά.


Η Βιάση για να ζήσει ο άνθρωπος το επιθυμητό 

φέρνει Δυστυχία.


Αυτή η Απουσία Συγχρονικότητας 

είναι ένα Ζωντανό Δράμα.



Με αυτή τη λογική οι Άνθρωποι λειτουργούν μονίμως ως «Γέφυρες» μεταξύ τους και όλοι παραμένουν «διψασμένοι»…


Αναρωτιέται κανείς γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρει 

το «Άλλο Μισό» που ψάχνουν όλοι;!

Μήπως γιατί όλοι νιώθουν Μισά αντί για Ολόκληρα;!



Όταν η Ανθρωποψυχή δεν έχει διδαχθεί από τα μαθήματά της δεν μπορεί να συναντήσει εκείνο το «Άγιο Πρόσωπο» που θα έσβηνε τη δίψα, την πίκρα, τη μοναξιά ακόμη και μέσα σε μια αγκαλιά. Τόσες πολλές Ανθρωποψυχές δυστυχισμένες ψάχνουν, ψάχνουν.


Το  μυστικό της Ευτυχίας είναι να μην την Ψάχνεις αλλά να άγεσαι και να φέρεσαι σαν να την είχες από πάντα…

Ο Νόμος της Έλξης μπορεί να συνεργαστεί με την Καρτερικότητα ώστε να επαναφέρουν τις Συντεταγμένες στο σωστό σημείο.

Όταν τα «Σημεία Σύμπτωσης» Εφάπτονται 
τότε Ενεργοποιούνται οι Ανάλογοι Κώδικες 
μέσα σε Άτομα – Ανθρωποψυχές ώστε να έλξουν 
η μία την άλλη.


Υπάρχει περίπτωση να συναντήσει κανείς μια «Αδελφή Ψυχή – Σταθμό» σε γηραιά ηλικία;!

Ναι!

Μα γιατί;!

Ο λόγος είναι γιατί και οι δύο ή ο ένας αναλώθηκαν στη Σύμμειξη με «Γέφυρες» και δεν «καθάρισαν» ποτέ ώστε να έλξουν πολύ νωρίτερα το σωστό σύντροφο. Μία Ζωή χαμένη μέσα σε συναντήσεις αταίριαστες.


Είναι γραφτές [Πεπρωμένο] οι κορυφαίες συναντήσεις της Ζωής μας;!


Ναι! Αν και κάποιες Ανθρωποψυχές έχουν αναληφθεί στην Οκτάβα ''Πάνω από το Κάρμα'' [μέσα από συγκεκριμένο τρόπο ζωής] και Δημιουργούν ένα Νέο Πεπρωμένο. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα που συναντούν μπορεί να μην τα έχουν συναντήσει οπωσδήποτε σε παρελθοντικές ζωές...


Από εσένα εξαρτάται εάν θα συναντήσεις Καρμικές Ψυχές όσο είσαι νέος/νέα ή όταν θα είναι αργά και οι «χυμοί» σας θα έχουν τρόπον τινά στερέψει. 

Όμως, ακόμη και η «Περίοδος-Μάθημα-Γέφυρα»  μπορεί να είναι και «Καρμική Φάση» , καθώς προετοιμάζει τους Δύο Σταθμούς για να Συναντηθούν την Τάδε Χρονική Στιγμή...

Η Εκρηκτική Χημεία 2 «Σταθμών» [ο ένας του άλλου] δεν είναι Επικίνδυνη, μα η Επιβράβευση 
για την Πρότερη Καρτερικότητα.

Εάν συναντηθείτε σε γηραιά ηλικία θα το καταλάβετε μεν ότι είστε ο «Σωστός Σταθμός» ο ένας του άλλου, αλλά θα πρέπει να συμβιβαστείτε να αγαπιέστε στο παγκάκι, πιάνοντας με λατρεία ο ένας το χέρι του άλλου…

Γιατί;! 

Αναρωτιέσαι γιατί…

Όταν και οι 2 ή ο ένας ξόδεψε 20 – 40 χρόνια από 
τη Ζωή του παραμένοντας σε παράταση σε ένα άρρωστο γάμο – «Γέφυρα;!» ο οποίος είχε ήδη ολοκληρωθεί στα 10 - 15 χρόνια ως Καρμικός Κύκλος, τότε όλο το Σχέδιο μεταφέρεται στο μέλλον. 

Πόσο μέλλον να σου μείνει όταν ο άνθρωπος ζει 70 
με 80 χρόνια;!

Το συμπέρασμα είναι ότι καλό είναι να μαθαίνουμε τα μαθήματά μας το γρηγορότερο αντί να τα επαναλαμβάνουμε. Να βρίσκουμε το σθένος να λέμε «όχι» ενστικτωδώς σε ό,τι νιώθουμε ότι κατά βάθος δε μας ταιριάζει. 

Να ακούμε την Εσωτερική Φωνή του Ανώτερου Εαυτού μας που μας προειδοποιεί.

Ένα μάθημα τελειώνει όταν το μάθεις.


Εσύ πότε θες να ζήσεις;! Στα 80;!



Συνειδητά να Ζούμε. Συνειδητά να κάνουμε λάθη. Συνειδητά να τα αποδεχόμαστε όπως και τα αποτελέσματά τους. Ιδίως όταν δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία να γυρίσουμε πίσω το χρόνο ώστε να αλλάξουμε τα πάντα. 

Για να μη χρειαστεί να ξοδέψουμε μια ολόκληρη Ζωή μέσα στην ηλιθιότητα ας σεβαστούμε το Γήινο Γραμμικό Χρόνο που είναι αδυσώπητος και τρέχει χέρι - χέρι με τη Δυστυχία. 

Μόνο στην Αληθινή Ευτυχία ο Χρόνος Σταματά. 

Γιατί ο Κόσμος της Αλήθειας και της Θεϊκής Ευτυχίας δεν υπάγεται στο Χρόνο. Είναι Αιώνιος. 

Άρα, για να συνδεθούμε με τον Άχρονο Ευτυχή Χωροχρόνο οφείλουμε να γίνουμε Σοφοί, 
το συντομότερο… 

Οι «Γέφυρες» είναι περαστικές. 
Οι «Σταθμοί» ως και αιώνιοι…

Και κάτι άλλο...





Όποιος νιώθει "Μισός" 
βρίσκει "Μισά - Γέφυρες"...

Όποιος νιώθει "Ολόκληρος" 
βρίσκει "Ολόκληρα - Σταθμούς"...





Με πολλή Αγάπη, 

Φίλις Χρυσού
ndromeda Galactica]


* Τα συγγράμματά μου υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας.
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνο με την πρόσθεση των συνδέσμων & του ονόματός μου.
Ευχαριστώ για την κατανόηση.